Θεωρία Νο2: Ο Αγ. Βαλεντίνος θα έπρεπε να'ναι γένους θηλυκού. Σου πουλάει έρωτες και σου αδειάζει το πορτοφόλι.

  Με αφορμή τη γιορτή των ερωτευμένων που ήταν πριν λίγες μέρες, αποφάσισα να πω κάποια πράγματα γι'αυτο το θέμα, γιατί νομίζω πως όσο πάμε και ξεφεύγουμε όλο και πιο πολύ. Βγαίνω λοιπόν έξω ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου και μπαίνω στο πρώτο μαγαζί που έχει βιτρίνα στις αποχρώσεις του κόκκινου. Μέσα καταιγισμός απο κάθε λογής ηλικία να προσπαθέι να αρπάξει πρώτος το αρκουδάκι με την επιγραφή "θα σ'αγαπαω για πάντα" 'η το μαξιλάρι που γράφει " Είσαι τ'άλλο μου μισό". Αφού λοιπόν καταφέρνω και ξεπερνάω το αρχικό σοκ, αποφασίζω να κάνω άλλη μέρα τα ψώνια μου. Λίγες ώρες μετά και αφού έχει αρχίσει και βραδιάζει, είναι η ώρα της ανταλλαγής των δώρων και όπου και να κοιτάξω βλέπω κάποιον να τρέχει βιαστικά με μια σακούλα γεμάτη καρδούλες επάνω, να μη "στήσει" το έτερον ήμισυ. Μα τι γίνεται σ'αυτό το κόσμο...?
  Γυρίζω σπίτι μου και μπαίνω στο "φατσοβιβλίο" να βρω κανά φίλο και πριν προλάβω να μπω στη σελίδα μου, διαβάζω παντού ερωτικά μηνυματάκια που στέλνει ο ένας κεραυνοβολημένος στον άλλον και όρκους πίστης και αιώνιας αγάπης. Βέβαια έχουμε αυτούς που υποστηρίζουν πως η γιορτή αυτή είναι μέρα χαράς, εκδήλωσης της αγάπης που τρέφει ο ένας για τον άλλο και μέρα αφοσίωσης. Και αυτοί οι τυχεροί που έχουν κάποιον να περάσουν αυτή τη μέρα μαζί, νιώθουν υπερήφανοι για τον εαυτό τους, ενώ οι υπόλοιποι την περνάνε παρέα με μονόκιλο Ben n Jerry's, αγκαλιά με μια κουβέρτα και κλαίγονται απο το πρωί ως το βράδυ, γιατί είναι μόνοι τους σ'αυτη τη ζωή και ήρθε το τέλος!. Και ξαναρωτάω, μα τι γίνεται σ'αυτό το κόσμο...?

 Έχουμε καταλήξει να παρασυρόμαστε μαζικά σε μια γιορτή που είναι μόνο εμπορική και άλλο σκοπό δεν έχει παρά να μας αδειάζει το πορτοφόλι με δώρα και ρομαντικά δείπνα. Τι πιστέψατε δηλαδή πως το τσίτσιδο αγγελάκι του έρωτα, βγαίνει τσάρκα και σας χτυπάει τη πόρτα. Αυτη η μέρα "πατάει" πάνω στους επιπόλαιους έρωτες, τους προσώρινους και φυσικά στόχο έχει να χτυπάει τη νεολαία, που έχει την εντύπωση πως βρήκε τ'αλλο της μισό στα 15. Αλλά το πραγματικά αστείο είναι να παρατηρείς τους μεγαλυτερους σε ηλικία, να "ακολουθούν" τη γιορτή αυτή όπως τα πρόβατα το τσοπάνη.

  Με λίγη σωστή κρίση δεν είναι δύσκολο να καταλάβετε πώς δεν περιτριγυρίζει ΤΙΠΟΤΑ περισσότερο τη μέρα αυτή παρα μόνο τα λεφτά. Εάν έχετε βιώσει την αληθινή αγάπη είτε αυτή είναι ερωτική, είτε φιλική, είτε οικογενειακή, τότε θα ξέρατε πως ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, έιναι μέρα εκδήλωσης της αγάπης προς το πρόσωπο που έχετε δίπλα σας. Τη μέρα αυτή τη χρειάζονται μόνο όσοι θέλουν απλά να έχουν τη ταμπέλα της σχέσης, ενώ δε τους γεμίζει το παραμικρό συναίσθημα, και νομίζουν πως με 24 ώρες αφοσίωσης όλα έιναι μέλι - γάλα.
  Όσο γ'αυτούς που κάνετε ετήσιο πανυγήρι "κλάματος" επειδή είστε μόνοι, ενα θα πω..."εδω ο κόσμος καίγεται και το μουνί χτενίζεται". Υπάρχουν πολύ πιο ουσιώδη πράγματα να ασχοληθείτε απο τους έρωτες, τα φρου φρου κ αρώματα. Συγγνώμη που σας χαλάω το όνειρο, αλλά πόσα χρόνια σας πήρε να χωνέψετε πως δεν υπάρχει Αγ. Βασίλης... καιρός για κάτι καινούργιο στη "χωνεψή" σας.