Θεωρία Νο4: Η εμπιστοσύνη είναι σα μια παρτίδα τζένγκα. Στήνεις προσεχτικά το πύργο με τα τουβλάκια και με προσεχτικές κινήσεις το διατηρείς, μέχρι κάποιος να κάνει τη μαλακία και να τα γκρεμίσει όλα.

 Εμπιστοσύνη; Α! Είναι αυτο το γλυκό συναίσθημα που σε κυριεύει και σε γεμίζει σιγουριά για το άτομο που έχεις απεναντί σου. Α ναι! Αυτό που σε κρατά μακριά απο τα σκοτεινά μονοπατάκια της παράνοιας. Ναι, κάτι μου θυμίζει... Ίσως είναι που έχω να το νιώσω καιρό και έχω ξεχάσει πως είναι.

  Η εμπιστοσύνη είναι απ'τα πιο σημαντικά πράγματα στις μεταξύ μας σχέσεις. Χρειάζεται πολύ χρόνο, για να αποκτηθεί και να διατηρηθεί και συνήθως μια μονάχα στιγμή για να χαθεί.
Πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα εάν οι άνθρωποι επέλεγαν να βάλουν στην άκρη τη τέχνη της υποκρισίας και να διάλέξουν το δρόμο της ειλικρίνιας. Πόσο πιο αληθινές θα ήταν οι σχέσεις των ανθρώπων αν βασίζονταν στη καλοσύνη και τον αλτρουισμό. Αλλά προφανώς το να κοροϊδεύουμε όσους έχουν την ατυχία να βρεθούν στο δρόμο μας και να τους φερόμαστε με αδιαφορία και ανειλικρίνια, μας κάνει να φαινόμαστε μάγκες. Ναι τέτοιους μάγκες έχει γεμίσει ο τόπος και γι'αυτό πλέον οι σχέσεις είτε φιλικές, είτε ερωτικές είναι παροδικές και επιφανιακές.

 Όλα ξεκινάνε όταν παίρνεις απόφαση να κάνεις το βήμα στη ζωή σου και να αφήσεις κάποιον άλλον να μπει μέσα σ'αυτή και συνεπώς να ασκεί επιρροή στη καθημερινοτητά σου και στα συναισθήματα σου. Φυσικά όταν πρωτογνωρίζεις κάποιον δεν είναι εφικτό να του έχεις τυφλή εμπιστοσύνη αφού τίθεται σε λειτουργία ο συναγερμός στο μυαλουδάκι σου, που φωνάζει ακατάπαυστα " Θα πληγωθείς! Θα πληγωθείς!".  Τότε ξεκινάει το παιχνίδι...Ένα παιχνίδι που θες δε θες θα παίξεις και αν δεν είσαι προσεχτικός θα χάσεις και δε θα υπάρχει γυρισμός.
Περνάς το καιρό σου ανέμελα και σιγά σιγά το άτομο που έχεις δίπλα σου άρχιζει και κάνει πράγματα τα οποία σε κάνουν να αποκτάς όλο και περισσότερη εμπιστοσύνη, να νιώθεις όλο και περισσότερη σιγουριά. Φυσικά αν μιλάμε για έρωτα τότε το πράγμα γίνεται όλο και πιο εύκολο. Λίγο οι γλυκές κουβέντες, λίγο η καρδούλα σου που χτυπάει σα να χεις πάθει κρίση πανικού, σε κάνουν να αποκτάς μεγάλη δόση εμπιστοσύνης, αλλα δυστυχώς το overdose ποτέ δεν οφέλεισαι κανέναν. Με μικρές και σταθερές κινήσεις παρατηρείς τα τουβλάκια στο παιχνίδι να στήνονται και πριν το καταλάβεις έχεις την ευθύνη του να κρατήσεις το πύργο όρθιο. Έτσι συμβαίνει και με την εμπιστοσύνη. Χτίζεται για άλλους πολύ γρήγορα για άλλους αργότερα, όμως εκεί που το πράγμα στραβώνει, είναι όταν απαιτείται φροντίδα και προσοχή ώστε να διατηρηθεί και να μη χαθεί.

 Καθισμένοι απέναντι ο ένας στον άλλο, κοιτώντας με αγωνία το πύργο με τα τουβλάκια, τραβώντας τα ένα - ένα με κινήσεις τόσο προσεχτικές, που θαρρείς πως είναι φτιαγμένα απο κρύσταλλο. Το πιο κρίσιμο σημείο του παιχνιδιού, μια λάθος κίνηση και όλα γκρεμίζονται. Οι χτύποι του ρολογιού μοιάζουν όλο και πιο εκκοφαντικοί και καθώς το παιχνίδι γίνεται όλο και πιο δύσκολο, ένας απο τους δύο έχει αρχίσει και δείχνει λιγότερη αφοσίωση...λιγότερη προσοχή. Ξαφνικά η βουή του χώρου σβήνει και ο μόνος ήχος που ακούγεται, είναι η πτώση. Η λάθος κίνηση έγινε και ο πύργος έπεσε.

 Το καλό με το παιχνίδι είναι πως μπορείς να ξαναστήσεις τα τουβλάκια και να προσπαθήσεις πάλι απο την αρχή. Δυστυχώς στη ζωή τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Μόλις ο ένας απο τους δύο κάνει τη λάθος κίνηση τα πράγματα δεν έχουν γυρισμό. Μόλις το αίσθημα της εμπιστοσύνης χαθεί, έρχεται ο μονόδρομος. Γκρεμίζονται όλα όσα πίστευες, όλα όσα ένιωθες. Το μυαλό αρχίζει και παίζει άσχημα παιχνίδια και νιώθεις εγκλοβισμένος. Θες να αποκτήσεις πάλι την εμπιστοσύνη που τόσο παγερά και αδιάφορα σου πήρανε, όμως όσο και να προσπαθείς τη βλέπεις να απομακρύνεται όλο και περισσότερο. Τότε συνειδητοποιείς πως οι χειρότεροι εχθροί αυτού του συναισθήματος, το ψέμμα, η αδιαφορία και  η κοροϊδία, ποδοπάτησαν κάθετι καλό που κάποτε υπήρχε. Έτσι αποφασίζεις να κλειδώσεις βαθιά σ'ενα κουτί μέσα σου όλα τα συναισθήματα σου, τα θέλω, τα όνειρα σου και να πετάξεις το κλειδί όσο πιο μακριά μπορείς. Σιγά σιγά το μόνο που μένει, είναι η γεύση στην άκρη της γλώσσας σου απο κάτι που σου μοιάζει γνώριμο, όμως δε θυμάσαι που το χεις ξαναγευτεί. Κάτι που ακούς πως υπάρχει, ξέρεις πως το χεις νιώσει όμως φαντάζει απόμακρο...κάτι που κάποτε έλεγες "εμπιστοσύνη".








  

Θεωρία Νο3: H κολλητή σου, εσύ και ο γκομενός της. Ένα τρίγωνο σα των Βερμούδων. Στο τέλος πάντα κάποιος εξαφανίζεται.

  Πάντα θα κάνουμε σχέσεις, όπως θα κάνουν και οι γύρω μας, τουλάχιστον μέχρι να βρούμε το σωστό άτομο που θα μας κράτησει εκεί. Σε άλλους συμβαίνει πιο γρήγορα σε άλλους παίρνει πιο πολύ καιρό. Μέχρι εδώ μιλάμε για κάτι απολύτως φυσιολογικό και υγειές. Τι γίνεται όμως όταν παρατηρούμε πως τα άτομα που έχουμε δίπλα μας και θεωρούμε φίλες μας, αρχίζουν και ξεχνάνε τι πάει να πει φιλία μόνο και μόνο γιατί βρήκαν πάλι γκόμενο? Αυτή η ιστορία λοιπόν έχει τρεις δρόμους.

• Η κολλητή σου βρήκε ΠΑΛΙ γκόμενο και ΠΑΛΙ ξέχασε την υπαρξή σου.
  
  Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Οκ την πρώτη φορά τη συγχωρείς, λες πως και εσύ πέρασες αυτή τη φάση και πρέπει να σαι λίγο επιεικής μαζί της, στη τελική όλοι υπήρξαμε 17 και ερωτευμένοι. Έτσι αφού τρώει τα μούτρα της τη πρώτη φορά, γυρνάει πίσω σε σένα και καταρίεται για τον αποτυχημένο της έρωτα.
  Τη δέυτερη φορά τη συγχωρείς πάλι. Λες πως το δικαιούται αφού ο προηγούμενος δεν της βγήκε σε καλό, η άμα υπάρξει επανασύνδεση λες πως αυτή τη φόρα ίσως καταλήξει κάπου καλά. Έτσι κάνεις πίσω για άλλη μια φορά και δέχεσαι το γεγονός πως η κολλητή σου αγνοεί δια παντώς την υπαρξή σου. Παρόλα αυτά, όταν όλο αυτό αρχίζει και γίνεται συνήθεια πλέον δε μιλάμε για κατανόηση προς το προσωπό της, αλλα μιλάμε για κοροϊδία προς το προσωπό σου.
  Δεν γίνεται κάθε φορά που η υποτιθέμενη φίλη σου βρίσκει και καινούργια σχέση να σε ξεχνάει, να μην παίρνει ούτε ένα τηλέφωνο και να εξαφανίζεται. Και δεν γίνεται όταν μετά απο υπεράνθρωπες προσπάθειες επικοινωνίας (δικές σου) να κανονίζετε να ειδωθείτε να τα πείτε και να σου φέρνει μαζί και τον άντρα της ζωής της, γιατί φυσικά είναι ο μόνος που της προσφέρει ευτυχία σ'αυτη την άπονη ζωή.
  Και αφού λοιπόν αυτό το καμάρι που θεωρείς φίλη σου έχει φτάσει πάτο κυνηγώντας έναν άντρα απο πίσω, έχει και το θράσος όταν τα βρίσκει σκούρα να τρέχει σε σένα. Και εδώ παμε στο δέυτερο δρόμο που οδηγέι αυτή η τραγελαφική ιστορία.
  
  
• ΠΑΛΙ την παράτησε ο γκόμενος και ΠΑΛΙ τρέχει σε σένα.
  
  Είπαμε στη φιλία συγχωρείς, καταλαβαίνεις, κάνεις και το μαλάκα μερικές φορές και φυσικά στα δύσκολα είσαι εκέι να προσφέρεις απλόχερα τη στηριξή σου, αλλά η εκμετάλλευση έχει και τα οριά της. Η φιλία είναι δρόμος δύο κατευθύνσεων όπως και όλες οι ανθρώπινες σχέσεις, δε γίνεται ο άλλος να μην είναι ποτέ εκεί και να έχει και την απαίτηση να είσαι εσυ.
  Έτσι λοιπόν μέτα απο το τόσο "γράψιμμο" που σου χει ρίξει και τις αμέτρητες φορές που υποστήριξε πως ο συγκεκριμένος γκόμενος δεν έιναι σα τους άλλους, γυρνάει και κάλα μετανιωμένη πίσω σε σένα μετά απο μια πάλι αποτυχημένη σχέση. Και εκεί έρχεται το σημείο του "εγώ στα λεγα!". Της τα λεγες πως δεν της τα λεγες, αλλά αυτή εκεί καλύτερη και από κανίς, χώρίς κανένα ίχνος σεβασμού ούτε στο προσωπό της ούτε στο δικό σου φυσικά, να τρώει για ακόμα μία φορά τα μούτρα της γιατί δεν ήθελε να δέχτει αυτα που της έλεγες ( μια φορά στο τόσο που την έβλεπες). Και έτσι λοιπόν φτάνουμε στη τελευτάια σκηνή του θεάτρου του παραλόγου...
  
  
• Μετά την εκατοστή φορά αποφασίζεις να απομακρυνθείς και να τελειώσεις τη "φιλία" σας.
  
  Και εκεί αρχίζουν οι συγγνώμες που φυσικά δεν είναι ειλικρινείς εφόσον είναι η εκατοστή φορά που τις ακούς. Αυτο εφόσον φυσικά έχει τσίπα επάνω της γιατί υπάρχει και η περίπτωση να θέλει να σου βγεί και απο πάνω που είναι φυσικά το αστείο της υπόθεσης. Αλλά όπως και να χει, πολύ καιρό χαιρόσουν που είδε χαρά στα σκέλια της και έκανες το μαλάκα, πολύ καιρό τη συμβούλευες να μη βάζει τους γκόμενους πάνω απο τις φιλίες γιατί οι σχέσεις είναι παροδικές και πολύ καιρό έβαζες τον εαυτό σου στη θέση των "Kleenex" όταν σου γέμιζε μύξες το καινούργιο φουτεράκι σου γιατί κάποιο αρσενικό την είχε πληγώσει πάλι.
  Και φυσικά αυτό που με βγάζει έμενα προσωπικά απο τα ρούχα μου έιναι το πόση ηλιθιότητα  χρειάζεται για να κάνει κάποιος τα ίδια λάθη ξάνα και ξανά. Κανείς δεν είναι τέλειος, αλλά γι'αυτο έχουμε δίπλα μας ανθρώπους να μας συμβουλεύουν, ώστε όταν καταλάβουμε τα λάθη μας να μην τα επαναλάβουμε.
  
  Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που έχουν μυαλό μεγαλύτερο απο φυστίκι, και όταν μπαίνουν σε μια καινούργια σχέση, όσο ενθουσιασμένοι και αν είναι, δε παραμερίζουν τους φίλους τους και ζυγίζουν αυτά τα δύο πράγματα σώστα μες τη ζωή τους. Τέλος για μένα, όποιος δε θέλει να "χαθεί" δε χάνεται και όποιος θέλει να χει στη ζωή του και τους φίλους του και τη σχέση του, τα καταφέρνει μια χαρά. Απλά οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μάθει να ναι εγωιστές και συμφεροντολόγοι και να "πηγαίνουν" όπου έχουν τα περισσότερα πράγματα να κερδίσουν. Γι'αυτο η αληθινή φιλία στις μέρες μας έιναι τόσο δύσκολο να βρεθεί, διοτί έχουμε χάσει τις αξίες μας.
  
  
  Y.Γ:  Κάθε ομοιώτης με πρόσωπα, καταστάσεις, πράγματα ΔΕΝ είναι τελείως συμπτωματική.
  Καλο τριήμερο :D
  
  

Θεωρία Νο2: Ο Αγ. Βαλεντίνος θα έπρεπε να'ναι γένους θηλυκού. Σου πουλάει έρωτες και σου αδειάζει το πορτοφόλι.

  Με αφορμή τη γιορτή των ερωτευμένων που ήταν πριν λίγες μέρες, αποφάσισα να πω κάποια πράγματα γι'αυτο το θέμα, γιατί νομίζω πως όσο πάμε και ξεφεύγουμε όλο και πιο πολύ. Βγαίνω λοιπόν έξω ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου και μπαίνω στο πρώτο μαγαζί που έχει βιτρίνα στις αποχρώσεις του κόκκινου. Μέσα καταιγισμός απο κάθε λογής ηλικία να προσπαθέι να αρπάξει πρώτος το αρκουδάκι με την επιγραφή "θα σ'αγαπαω για πάντα" 'η το μαξιλάρι που γράφει " Είσαι τ'άλλο μου μισό". Αφού λοιπόν καταφέρνω και ξεπερνάω το αρχικό σοκ, αποφασίζω να κάνω άλλη μέρα τα ψώνια μου. Λίγες ώρες μετά και αφού έχει αρχίσει και βραδιάζει, είναι η ώρα της ανταλλαγής των δώρων και όπου και να κοιτάξω βλέπω κάποιον να τρέχει βιαστικά με μια σακούλα γεμάτη καρδούλες επάνω, να μη "στήσει" το έτερον ήμισυ. Μα τι γίνεται σ'αυτό το κόσμο...?
  Γυρίζω σπίτι μου και μπαίνω στο "φατσοβιβλίο" να βρω κανά φίλο και πριν προλάβω να μπω στη σελίδα μου, διαβάζω παντού ερωτικά μηνυματάκια που στέλνει ο ένας κεραυνοβολημένος στον άλλον και όρκους πίστης και αιώνιας αγάπης. Βέβαια έχουμε αυτούς που υποστηρίζουν πως η γιορτή αυτή είναι μέρα χαράς, εκδήλωσης της αγάπης που τρέφει ο ένας για τον άλλο και μέρα αφοσίωσης. Και αυτοί οι τυχεροί που έχουν κάποιον να περάσουν αυτή τη μέρα μαζί, νιώθουν υπερήφανοι για τον εαυτό τους, ενώ οι υπόλοιποι την περνάνε παρέα με μονόκιλο Ben n Jerry's, αγκαλιά με μια κουβέρτα και κλαίγονται απο το πρωί ως το βράδυ, γιατί είναι μόνοι τους σ'αυτη τη ζωή και ήρθε το τέλος!. Και ξαναρωτάω, μα τι γίνεται σ'αυτό το κόσμο...?

 Έχουμε καταλήξει να παρασυρόμαστε μαζικά σε μια γιορτή που είναι μόνο εμπορική και άλλο σκοπό δεν έχει παρά να μας αδειάζει το πορτοφόλι με δώρα και ρομαντικά δείπνα. Τι πιστέψατε δηλαδή πως το τσίτσιδο αγγελάκι του έρωτα, βγαίνει τσάρκα και σας χτυπάει τη πόρτα. Αυτη η μέρα "πατάει" πάνω στους επιπόλαιους έρωτες, τους προσώρινους και φυσικά στόχο έχει να χτυπάει τη νεολαία, που έχει την εντύπωση πως βρήκε τ'αλλο της μισό στα 15. Αλλά το πραγματικά αστείο είναι να παρατηρείς τους μεγαλυτερους σε ηλικία, να "ακολουθούν" τη γιορτή αυτή όπως τα πρόβατα το τσοπάνη.

  Με λίγη σωστή κρίση δεν είναι δύσκολο να καταλάβετε πώς δεν περιτριγυρίζει ΤΙΠΟΤΑ περισσότερο τη μέρα αυτή παρα μόνο τα λεφτά. Εάν έχετε βιώσει την αληθινή αγάπη είτε αυτή είναι ερωτική, είτε φιλική, είτε οικογενειακή, τότε θα ξέρατε πως ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, έιναι μέρα εκδήλωσης της αγάπης προς το πρόσωπο που έχετε δίπλα σας. Τη μέρα αυτή τη χρειάζονται μόνο όσοι θέλουν απλά να έχουν τη ταμπέλα της σχέσης, ενώ δε τους γεμίζει το παραμικρό συναίσθημα, και νομίζουν πως με 24 ώρες αφοσίωσης όλα έιναι μέλι - γάλα.
  Όσο γ'αυτούς που κάνετε ετήσιο πανυγήρι "κλάματος" επειδή είστε μόνοι, ενα θα πω..."εδω ο κόσμος καίγεται και το μουνί χτενίζεται". Υπάρχουν πολύ πιο ουσιώδη πράγματα να ασχοληθείτε απο τους έρωτες, τα φρου φρου κ αρώματα. Συγγνώμη που σας χαλάω το όνειρο, αλλά πόσα χρόνια σας πήρε να χωνέψετε πως δεν υπάρχει Αγ. Βασίλης... καιρός για κάτι καινούργιο στη "χωνεψή" σας.

Θεωρία Νο1: Το να μεγαλώσεις ένα παιδί είναι σα να οδηγείς αυτοκίνητο στην Εθνική. Λίγη ανευθυνότητα και δεν ξέρεις ποιόν θα πάρεις στο λαιμό σου.

 Οκ. Το καταλαβαίνω το να φέρεις ένα παιδί στο κόσμο έιναι απο τα πιό όμορφα συναισθήματα που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Κάποιες φορές έρχεται λόγω αγάπης και παράφορου έρωτα και άλλες γιατί κάποιος ξέχασε να ανοίξει το κουτάκι που γράφει "Durex". Όπως και να χει, το να φέρεις το παιδί στο κόσμο είναι τόσο έυκολο όσο να διαλέξεις το ολοκαίνουργιο Ford Fiesta που τόσο καιρό ονειρευόσουν. Τι γίνεται όμως όταν φτάνουμε στο να οδηγήσεις το αυτοκίνητο ή στη προκειμένη περίπτωση να μεγαλώσεις ένα παιδί και να το βγάλεις εκεί έξω στο κόσμο, που όσο περίεργο και να σου φαίνεται ΝΑΙ έχει και άλλους ανθρώπους εκτος απο σένα? 
 Βλέπω λοιπόν αυτά τα αποκαλούμενα παιδιά, που νομίζω η λέξη που χρησιμοποιούμε είναι νταήδες, και απορώ με το γονιό και κάθε γονιό που μεγαλώνει ένα τέτοιο "διαμάντι". Γενιές και γενιές τώρα, στη χώρα μας αλλά και στο εξωτερικό, κάθε σχολείο θα έχει τη παρέα με τους μάγκες. Ο "μάγκας" λοιπόν, είναι συνήθως το παιδί που αμα το ρωτήσεις τι ήταν ο Άλμπερτ Αινστάιν, θα σου πει με μία εκνευριστική σιγουριά, πως ήταν ηθοποιός σε ταινία γκάνγκστερ. Και όμως αυτο το ευφυέστατο πλάσμα, αντί να διαβάσει καμιά εγκυκλοπαίδεια, περνάει το καιρό του χλευάζοντας, απειλώντας,κλέβοντας και πολλές φορές χτυπώντας όσα παιδία ξεφεύγουν απο τη κατηγορία του "cool".  Βαρέθηκα να ακούω και να διαβάζω για παιδία μόλις 15 και 16 χρονών που μεγάλωσαν με ψυχολογικά προβλήματα ή ακόμη και αυτοκτόνησαν εξ'αιτίας αυτών των νταήδων που έκαναν τα καλύτερα τους χρόνια να μοιάζουν με εφιάλτη. Και σ'αυτο το σημείο δίνω ένα δυνατό χειροκρότημα στους γονείς που μεγάλωσαν, μεγαλώνουν και θα μεγαλώνουν τέτοια παιδιά. ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ.
 Κύριε γονέα άμα δεν έχεις την ωριμότητα, την υπομονή, την αφοσίωση που απαιτείται για να μεγαλώσεις ένα παιδί μη το φέρεις καν στο κόσμο. Αν δεν έχεις IQ μεγαλύτερο απο ραδικιού να καταλάβεις, πως με τη λάθος διαπαιδαγώγηση του βλασταριού σου, μπορεί να πάρεις στο λαιμό σου αθώα παιδιά, τότε άσε το θαύμα της γέννησης γ'αυτούς που έχουν τα προσόντα. Ένα παιδί δεν έιναι το φέραμε το παρατάμε και ότι βγει, πρέπει να έχεις το 100% του ελέγχου του παιδιού σου, να γνωρίζεις τις παρέες του, τις συνηθειές του, τις συμπεριφορές του. Να μη το καταπιέζεις αλλά να είσαι σιωπηλός θεατής σε περιπτώσεις που πρέπει και σε άλλες δυναμικός ομιλητής. Είτε θέλει να το καταλάβει είτε όχι το εγωιστικό μυαλουδάκι σου, δεν είσαι μονος σ'αυτο το κόσμο και απο τη στιγμή που είσαι το πρώτο και σημαντικότερο παράδειγμα ενός παιδιού, φρόντισε να είσαι και σωστό, ώστε να μην έχει αρνητικό αντίκτυπο στη κοινώνια.
 Όσο για αυτά τα μαγκάκια εκεί έξω που νομίζουν πως μπορούν να καταπατάνε τα δικαιώματα των άλλων, να παίζουν με τα συναισθήματα και τις ευαισθησίες άλλων παιδιών, για αυτούς τους νταήδες που τολμάνε ακόμα και όταν έχουν γίνει η αιτία της καταστροφής κάποιας ψυχούλας, να συνεχίζουν να αμαυρώνουν ότι έχει απομείνει, ένα έχω να πω... Εύχομαι όταν και αν γίνετε γονείς, ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ να μην τύχει στο παιδί σας αυτό που εσείς κάνατε σε άλλα παιδιά. Και ακόμα κι αν αυτοί που έχουν το μεγαλύτερο φταίξιμο έιναι οι γονείς που δεν σας μεγάλωσαν σωστά, μην επαναπαύεσθε δε πρόκειται να σας χρυσώσω το χάπι. Κύκλος έιναι και γυρίζει και θα φτάσει και σε σας.