Εμπιστοσύνη; Α! Είναι αυτο το γλυκό συναίσθημα που σε κυριεύει και σε γεμίζει σιγουριά για το άτομο που έχεις απεναντί σου. Α ναι! Αυτό που σε κρατά μακριά απο τα σκοτεινά μονοπατάκια της παράνοιας. Ναι, κάτι μου θυμίζει... Ίσως είναι που έχω να το νιώσω καιρό και έχω ξεχάσει πως είναι.
Η εμπιστοσύνη είναι απ'τα πιο σημαντικά πράγματα στις μεταξύ μας σχέσεις. Χρειάζεται πολύ χρόνο, για να αποκτηθεί και να διατηρηθεί και συνήθως μια μονάχα στιγμή για να χαθεί.
Πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα εάν οι άνθρωποι επέλεγαν να βάλουν στην άκρη τη τέχνη της υποκρισίας και να διάλέξουν το δρόμο της ειλικρίνιας. Πόσο πιο αληθινές θα ήταν οι σχέσεις των ανθρώπων αν βασίζονταν στη καλοσύνη και τον αλτρουισμό. Αλλά προφανώς το να κοροϊδεύουμε όσους έχουν την ατυχία να βρεθούν στο δρόμο μας και να τους φερόμαστε με αδιαφορία και ανειλικρίνια, μας κάνει να φαινόμαστε μάγκες. Ναι τέτοιους μάγκες έχει γεμίσει ο τόπος και γι'αυτό πλέον οι σχέσεις είτε φιλικές, είτε ερωτικές είναι παροδικές και επιφανιακές.
Όλα ξεκινάνε όταν παίρνεις απόφαση να κάνεις το βήμα στη ζωή σου και να αφήσεις κάποιον άλλον να μπει μέσα σ'αυτή και συνεπώς να ασκεί επιρροή στη καθημερινοτητά σου και στα συναισθήματα σου. Φυσικά όταν πρωτογνωρίζεις κάποιον δεν είναι εφικτό να του έχεις τυφλή εμπιστοσύνη αφού τίθεται σε λειτουργία ο συναγερμός στο μυαλουδάκι σου, που φωνάζει ακατάπαυστα " Θα πληγωθείς! Θα πληγωθείς!". Τότε ξεκινάει το παιχνίδι...Ένα παιχνίδι που θες δε θες θα παίξεις και αν δεν είσαι προσεχτικός θα χάσεις και δε θα υπάρχει γυρισμός.
Περνάς το καιρό σου ανέμελα και σιγά σιγά το άτομο που έχεις δίπλα σου άρχιζει και κάνει πράγματα τα οποία σε κάνουν να αποκτάς όλο και περισσότερη εμπιστοσύνη, να νιώθεις όλο και περισσότερη σιγουριά. Φυσικά αν μιλάμε για έρωτα τότε το πράγμα γίνεται όλο και πιο εύκολο. Λίγο οι γλυκές κουβέντες, λίγο η καρδούλα σου που χτυπάει σα να χεις πάθει κρίση πανικού, σε κάνουν να αποκτάς μεγάλη δόση εμπιστοσύνης, αλλα δυστυχώς το overdose ποτέ δεν οφέλεισαι κανέναν. Με μικρές και σταθερές κινήσεις παρατηρείς τα τουβλάκια στο παιχνίδι να στήνονται και πριν το καταλάβεις έχεις την ευθύνη του να κρατήσεις το πύργο όρθιο. Έτσι συμβαίνει και με την εμπιστοσύνη. Χτίζεται για άλλους πολύ γρήγορα για άλλους αργότερα, όμως εκεί που το πράγμα στραβώνει, είναι όταν απαιτείται φροντίδα και προσοχή ώστε να διατηρηθεί και να μη χαθεί.
Καθισμένοι απέναντι ο ένας στον άλλο, κοιτώντας με αγωνία το πύργο με τα τουβλάκια, τραβώντας τα ένα - ένα με κινήσεις τόσο προσεχτικές, που θαρρείς πως είναι φτιαγμένα απο κρύσταλλο. Το πιο κρίσιμο σημείο του παιχνιδιού, μια λάθος κίνηση και όλα γκρεμίζονται. Οι χτύποι του ρολογιού μοιάζουν όλο και πιο εκκοφαντικοί και καθώς το παιχνίδι γίνεται όλο και πιο δύσκολο, ένας απο τους δύο έχει αρχίσει και δείχνει λιγότερη αφοσίωση...λιγότερη προσοχή. Ξαφνικά η βουή του χώρου σβήνει και ο μόνος ήχος που ακούγεται, είναι η πτώση. Η λάθος κίνηση έγινε και ο πύργος έπεσε.
Το καλό με το παιχνίδι είναι πως μπορείς να ξαναστήσεις τα τουβλάκια και να προσπαθήσεις πάλι απο την αρχή. Δυστυχώς στη ζωή τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Μόλις ο ένας απο τους δύο κάνει τη λάθος κίνηση τα πράγματα δεν έχουν γυρισμό. Μόλις το αίσθημα της εμπιστοσύνης χαθεί, έρχεται ο μονόδρομος. Γκρεμίζονται όλα όσα πίστευες, όλα όσα ένιωθες. Το μυαλό αρχίζει και παίζει άσχημα παιχνίδια και νιώθεις εγκλοβισμένος. Θες να αποκτήσεις πάλι την εμπιστοσύνη που τόσο παγερά και αδιάφορα σου πήρανε, όμως όσο και να προσπαθείς τη βλέπεις να απομακρύνεται όλο και περισσότερο. Τότε συνειδητοποιείς πως οι χειρότεροι εχθροί αυτού του συναισθήματος, το ψέμμα, η αδιαφορία και η κοροϊδία, ποδοπάτησαν κάθετι καλό που κάποτε υπήρχε. Έτσι αποφασίζεις να κλειδώσεις βαθιά σ'ενα κουτί μέσα σου όλα τα συναισθήματα σου, τα θέλω, τα όνειρα σου και να πετάξεις το κλειδί όσο πιο μακριά μπορείς. Σιγά σιγά το μόνο που μένει, είναι η γεύση στην άκρη της γλώσσας σου απο κάτι που σου μοιάζει γνώριμο, όμως δε θυμάσαι που το χεις ξαναγευτεί. Κάτι που ακούς πως υπάρχει, ξέρεις πως το χεις νιώσει όμως φαντάζει απόμακρο...κάτι που κάποτε έλεγες "εμπιστοσύνη".
Η εμπιστοσύνη είναι απ'τα πιο σημαντικά πράγματα στις μεταξύ μας σχέσεις. Χρειάζεται πολύ χρόνο, για να αποκτηθεί και να διατηρηθεί και συνήθως μια μονάχα στιγμή για να χαθεί.
Πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα εάν οι άνθρωποι επέλεγαν να βάλουν στην άκρη τη τέχνη της υποκρισίας και να διάλέξουν το δρόμο της ειλικρίνιας. Πόσο πιο αληθινές θα ήταν οι σχέσεις των ανθρώπων αν βασίζονταν στη καλοσύνη και τον αλτρουισμό. Αλλά προφανώς το να κοροϊδεύουμε όσους έχουν την ατυχία να βρεθούν στο δρόμο μας και να τους φερόμαστε με αδιαφορία και ανειλικρίνια, μας κάνει να φαινόμαστε μάγκες. Ναι τέτοιους μάγκες έχει γεμίσει ο τόπος και γι'αυτό πλέον οι σχέσεις είτε φιλικές, είτε ερωτικές είναι παροδικές και επιφανιακές.
Όλα ξεκινάνε όταν παίρνεις απόφαση να κάνεις το βήμα στη ζωή σου και να αφήσεις κάποιον άλλον να μπει μέσα σ'αυτή και συνεπώς να ασκεί επιρροή στη καθημερινοτητά σου και στα συναισθήματα σου. Φυσικά όταν πρωτογνωρίζεις κάποιον δεν είναι εφικτό να του έχεις τυφλή εμπιστοσύνη αφού τίθεται σε λειτουργία ο συναγερμός στο μυαλουδάκι σου, που φωνάζει ακατάπαυστα " Θα πληγωθείς! Θα πληγωθείς!". Τότε ξεκινάει το παιχνίδι...Ένα παιχνίδι που θες δε θες θα παίξεις και αν δεν είσαι προσεχτικός θα χάσεις και δε θα υπάρχει γυρισμός.
Περνάς το καιρό σου ανέμελα και σιγά σιγά το άτομο που έχεις δίπλα σου άρχιζει και κάνει πράγματα τα οποία σε κάνουν να αποκτάς όλο και περισσότερη εμπιστοσύνη, να νιώθεις όλο και περισσότερη σιγουριά. Φυσικά αν μιλάμε για έρωτα τότε το πράγμα γίνεται όλο και πιο εύκολο. Λίγο οι γλυκές κουβέντες, λίγο η καρδούλα σου που χτυπάει σα να χεις πάθει κρίση πανικού, σε κάνουν να αποκτάς μεγάλη δόση εμπιστοσύνης, αλλα δυστυχώς το overdose ποτέ δεν οφέλεισαι κανέναν. Με μικρές και σταθερές κινήσεις παρατηρείς τα τουβλάκια στο παιχνίδι να στήνονται και πριν το καταλάβεις έχεις την ευθύνη του να κρατήσεις το πύργο όρθιο. Έτσι συμβαίνει και με την εμπιστοσύνη. Χτίζεται για άλλους πολύ γρήγορα για άλλους αργότερα, όμως εκεί που το πράγμα στραβώνει, είναι όταν απαιτείται φροντίδα και προσοχή ώστε να διατηρηθεί και να μη χαθεί.
Καθισμένοι απέναντι ο ένας στον άλλο, κοιτώντας με αγωνία το πύργο με τα τουβλάκια, τραβώντας τα ένα - ένα με κινήσεις τόσο προσεχτικές, που θαρρείς πως είναι φτιαγμένα απο κρύσταλλο. Το πιο κρίσιμο σημείο του παιχνιδιού, μια λάθος κίνηση και όλα γκρεμίζονται. Οι χτύποι του ρολογιού μοιάζουν όλο και πιο εκκοφαντικοί και καθώς το παιχνίδι γίνεται όλο και πιο δύσκολο, ένας απο τους δύο έχει αρχίσει και δείχνει λιγότερη αφοσίωση...λιγότερη προσοχή. Ξαφνικά η βουή του χώρου σβήνει και ο μόνος ήχος που ακούγεται, είναι η πτώση. Η λάθος κίνηση έγινε και ο πύργος έπεσε.
Το καλό με το παιχνίδι είναι πως μπορείς να ξαναστήσεις τα τουβλάκια και να προσπαθήσεις πάλι απο την αρχή. Δυστυχώς στη ζωή τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Μόλις ο ένας απο τους δύο κάνει τη λάθος κίνηση τα πράγματα δεν έχουν γυρισμό. Μόλις το αίσθημα της εμπιστοσύνης χαθεί, έρχεται ο μονόδρομος. Γκρεμίζονται όλα όσα πίστευες, όλα όσα ένιωθες. Το μυαλό αρχίζει και παίζει άσχημα παιχνίδια και νιώθεις εγκλοβισμένος. Θες να αποκτήσεις πάλι την εμπιστοσύνη που τόσο παγερά και αδιάφορα σου πήρανε, όμως όσο και να προσπαθείς τη βλέπεις να απομακρύνεται όλο και περισσότερο. Τότε συνειδητοποιείς πως οι χειρότεροι εχθροί αυτού του συναισθήματος, το ψέμμα, η αδιαφορία και η κοροϊδία, ποδοπάτησαν κάθετι καλό που κάποτε υπήρχε. Έτσι αποφασίζεις να κλειδώσεις βαθιά σ'ενα κουτί μέσα σου όλα τα συναισθήματα σου, τα θέλω, τα όνειρα σου και να πετάξεις το κλειδί όσο πιο μακριά μπορείς. Σιγά σιγά το μόνο που μένει, είναι η γεύση στην άκρη της γλώσσας σου απο κάτι που σου μοιάζει γνώριμο, όμως δε θυμάσαι που το χεις ξαναγευτεί. Κάτι που ακούς πως υπάρχει, ξέρεις πως το χεις νιώσει όμως φαντάζει απόμακρο...κάτι που κάποτε έλεγες "εμπιστοσύνη".
